26 jaar later huilde ik pas

Kim

"Ga terug naar een plek in je kleutertijd waar je je helemaal veilig voelde"

Ik ben bij een paranormaal heler. Hij scant mijn lichaam en komt daarin energetische obstakels tegen die hij weg haalt of mij helpt te doorvoelen indien het een emotie is. Nu zijn we op zoek naar een plek waar ik me veilig voel, om dat fijne gevoel de plek te laten opvullen waar ik een angst heb losgelaten.

"Waar ben je, wat zie je?"

Ik zie mijzelf als driejarig guppie in de woonkamer van ons huis van toen staan. Ik kijk tevreden om me heen, dit is mijn veilige wereld. Hoewel ik wel een zweem twijfel voel bij die woorden. Ben ik hier echt veilig, of heb ik niks beters? Ik merk een sterke energie naast me en herken de hond van toen. De hond, een bouvier-kruising die boven mij uittorende (althans, zo voelde het, op de foto’s te zien viel dat wel mee), was mijn beste maatje, mijn beschermer. Ik voelde me veilig bij hem.

"Ah dat is mooi, dan kunnen we dit gevoel van je woonkamer en de hond verankeren. Als je nu een paar seconden in je hand knijpt..."

Wacht! Er gebeurt iets. Ik voel ineens een verdriet omhoog komen van diep in mijn lijf. Het komt van heel ver maar ineens druipen de tranen over mijn wangen... ik mis de hond zo ontzettend! Ik schrik er van, dat wist ik helemaal niet. Hij is overleden toen ik nog maar drie of vier jaar oud was. Het ene moment lag hij ziek op een kleedje in de gang, het andere moment was hij weg. Verdwenen. Foetsie...

Mijn ouders wisten niet hoe ze hiermee om moesten gaan en dachten dat het het beste was als de hond gewoon verdween en ze net deden alsof dat heel normaal is. Dat ik wel snel zou vergeten dat we een hond hadden. En ik, hoog sensitief kind, voelde dat en paste me daarop aan. Ik had nog wel in die middag aan mijn ouders gevraagd waar de hond was. Maar het concept 'dood' begreep ik niet. En gezien het gedrag van mijn ouders, was het blijkbaar heel normaal om geen emoties te tonen als je beste vriendje ineens verdwijnt. Je haalt je schouders op en gaat door met de orde van de dag, in je eentje. En dus deed ik dat.

Maar blijkbaar was ik wel degelijk heel verdrietig en had dat heel diep weggestopt. Zo diep dat het pas op mijn dertigste weer boven kwam drijven. 26 jaar na zijn dood huilde ik het intense verdriet van een kleuter die geen afscheid heeft kunnen nemen van haar beste vriendje, de enige die ze volledig vertrouwde…

Om er pas na zoveel tijd achter te komen dat je afscheid had willen nemen van je huisdier en dat je hem enorm mist, is niet leuk. Je wilt niet 26 jaar na de dood van je huisdier je alsnog heel erg verdrietig voelen. Dat moet wel eens klaar zijn, toch? Maar dit is wel hoe het werkt. Gevoelens willen persé gevoeld worden. Wanneer je ze wegdrukt blijven ze ergens in jouw lichaam zitten. Wachtend op een kans om weer omhoog te komen. Om alsnog de aandacht te krijgen die ze nodig hebben. En als je ze dan weer wegdrukt, komen ze een volgende keer sterker naar boven. Net zo vaak tot je ze wel onder ogen komt. Leuk is dat niet, het kan zelfs heel vervelend voelen. Maar het is wel nodig en het lucht ontzettend op. Hoe minder verdriet je in jouw lijf hebt zitten, hoe blijer je je kunt voelen. Wil je jouw weggestopte emoties loslaten en voorkomen dat je nieuwe emoties wegdrukt? In de cursus Voel je gevoelens leer je hoe je dit doet.

20190605_134729_kleiner

Meer verhalen lezen?

Ben je benieuwd welke emotionele verhalen, tips en andere verrassingen ik nog meer ga delen? Vul dan je naam en e-mailadres hieronder in!