Er is iets mis met mij…

angst

“Er is iets mis met mij. Ik denk dat er in mijn hoofd iets mis is.”

Opgelaten kijk ik mijn ouders aan. Vreselijk om dit te moeten toegeven. Maar ja, zij sponsoren mij en mijn bedrijf en ik moet verantwoording afleggen over mijn werk. Wat nogal tegenvalt.

“Het lukt me gewoon niet… ik heb heel veel kennis in mijn hoofd, maar het komt er gewoon niet uit. Ik weet gewoon steeds niet wat ik moet doen. En dan geeft iemand mij weer advies en dan denk ik ‘ja, dat had ik best zelf kunnen bedenken, zo eenvoudig’, maar ik bedenk me dat dus niet. Waarom bedenk ik me dat niet?”

Het is augustus 2018 en ik heb de afgelopen maanden uren naar mijn scherm zitten staren. Rondjes door het bos gelopen. Uit het raam gestaard. Naar het plafond liggen kijken. Constant proberen iets te verzinnen waarmee ik geld kon verdienen met wat ik weet en kan. Workshops, seminars, lezingen, coaching. Ik heb dingen uitgeprobeerd. Sommige dingen gingen best goed, anderen hadden niet het gewenste resultaat. Ondertussen zie ik de ondernemers uit mijn kringen heel hard werken en vele uren draaien voor hun business. En ik heb geen flauw benul wat ze al die uren doen. Wat ik dan eigenlijk zou moeten doen voor mijn business. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen… Ik voel me daardoor nogal lamgeslagen, geïntimideerd en mislukt.

“Ik denk dat ik geen ondernemer ben dan. Misschien moet ik het maar opgeven en voor een baas gaan werken.”

Mijn vader kijkt me aan en zegt: “jij voor een baas werken? Binnen no-time run jij de tent.”

Ja, dat risico zit er wel in… Ik nam mijn vaders bedrijf ook al zowat over toen ik daar werkte. Gek eigenlijk. Waarom zou het me wel lukken voor andermans bedrijf en niet voor dat van mij?

Ik meldde mij bij een psycholoog om daar achter te komen. Een paar onderzoeken later hadden we het antwoord gevonden. Het is angst. Niet de simpele angst die iedereen wel eens voelt. Maar een diepe angst die helemaal aan de basis ligt van mijn zijn. Of eigenlijk daar net boven. Een angst waar ik me helemaal niet bewust van was. Want ik ben een meester in gevoelens onderdrukken. Maar doordat ik een eigen bedrijf was begonnen werd deze angst op een manier getriggerd die nog niet eerder is voorgekomen. Mijn hoofd bedacht daarom een nieuw mechanisme om te zorgen dat ik me bewust ging worden van deze angst: black-outs. Niet het soort dat je buiten westen bent, maar het soort waarbij je gewoon niks meer kan bedenken. Dat je hoofd leeg is terwijl je weet dat daar een hoop informatie hoort te zitten. Zo frustrerend. En ik maar denken dat er iets mis was met mijn hoofd.

Gemeen hè, dat je hoofd zo kan reageren op een onderdrukte emotie? Het menselijk lichaam zit vol met dit soort truukjes. Emoties willen namelijk persé gevoeld worden. Wanneer je ze wegdrukt, komen ze sterker terug. Als je ze weg blijft drukken, dan gaan ze op een andere manier om aandacht vragen. Door middel van lichamelijke klachten zoals bijvoorbeeld: pijn, stijfheid, hartkloppingen, gasvorming in je darmen. Of als mentale klachten zoals depressie, somberheid, verminderde levenslust, en in mijn geval: niets kunnen bedenken.

Gelukkig houden deze klachten op zodra je de emoties die op deze manier om aandacht vragen, alsnog voelt. Sinds ik me er bewust van werd dat het angst was dat mijn hoofd stil legde, kon ik hier iets aan doen. Door de angst de aandacht te geven die het nodig had, hoefde mijn hoofd geen black-outs meer te creëren. En toen kwam eindelijk het idee naar boven borrelen, waarop ik mijn kennis kan delen met jou: de online cursus ‘Voel je gevoelens’. Daarin leer je o.a. hoe je jouw emoties de aandacht geeft die ze nodig hebben, zodat ze niet (meer) fysiek of mentaal van zich hoeven te laten horen. Afgelopen winter wist ik dus ineens wel wat ik kon doen 🙂

20190605_134729_kleiner

Meer verhalen lezen?

Wil je geen emotionele verhalen, tips en andere verrassingen missen? Vul dan je naam en e-mailadres hieronder in!