Hoe kom je een sterke emotie door

sterke emotie

In mijn vorige blog beschreef ik de heftige emoties en gevoelens die ik heb ervaren, afgelopen zomer. In de huidige situatie zou het goed kunnen dat jij nu ook heftige emoties doormaakt. Ik wil je graag uitleggen hoe ik door de emoties heen ben gekomen, zonder er in te verdrinken, zodat jij jezelf door deze periode heen kunt helpen.

 

Je bent je emoties niet

Om te beginnen wil ik je uitleggen dat jij je emoties niet bent. Jij bent degene die de emoties voelt, het bewustzijn dat de emoties ervaart. Dus jij bént niet verdrietig, je vóelt verdriet. Je bent niet angstig, je voelt angst. Gevoelens komen en gaan, terwijl jij er altijd bent. Identificeer je niet met wat je voelt. Door het gevoel los te koppelen van wie jij bent, verliest het zijn grip op jou, waardoor je er niet meer in verdrinkt.

Oké, daar gaan we..

 

Er in gaan zitten

Afgelopen zomer gebeurde er iets waardoor ik heel kwaad werd. Dat was het begin van de impasse waar ik in kwam. Ik liep drie dagen ziedend rond, mopperend en scheldend op alles en iedereen. Tot iemand tegen me zei dat ik misschien maar eens moest mediteren. Grrrr…. Maar ja, hij had gelijk. Dus die avond zorgde ik er voor dat ik niet gestoord kon worden, ook niet door mijn telefoon, en ging in mijn woede zitten…

 

De enige weg eruit is er dwars doorheen. Emoties willen perse gevoeld worden want ze hebben informatie voor je. Wanneer jij naar ze luistert, dan pas kunnen ze oplossen. “In de emotie zitten” is de manier waarop je de emotie zijn verhaal kan laten vertellen. Het is net als met een kind dat jou iets wil vertellen. Hij blijft aan je mouw trekken en om aandacht vragen, net zolang tot je hem jouw onverdeelde aandacht geeft en luistert. Wanneer ik in mijn gevoel ga zitten, dan zit ik het liefst in kleermakerszit op mijn zitzak. Soms zet ik meditatiemuziek aan op de achtergrond, om niet afgeleid te worden door de geluiden van buiten mijn kamer.

 

… Ik sloot mijn ogen en ademende een paar keer rustig in en uit. Ik concentreerde me volledig op wat ik in mijn lichaam ervaarde. Waar zit de boosheid allemaal in mijn lichaam, wat voel ik precies in details?

Centreren in je onderbuik en hart

Door nieuwsgierig te zijn naar het gevoel, stel je je open voor de informatie die het je wilt geven. Je kunt al je zintuigen inzetten om het gevoel te onderzoeken. Heeft het een kleur of een vorm? Misschien maakt het wel geluid of heeft het een bepaalde geur. Waar kun je het gevoel allemaal ervaren in je lichaam?

 

In mijn buik voelde het alsof er een vuurstorm woedde, waar klauwen uit staken die om zich heen grepen. Het kneep mijn keel dicht en ik voelde de drang om iets (of iemand) uit elkaar te scheuren.

 

Wanneer je voelt waar de emotie in jouw lichaam zit, adem je er naar toe. Adem in het gevoel als dat lukt en anders adem je er om heen. Door er naar toe te ademen, gaat jouw focus daar ook heen en geef je het gevoel dus jouw onverdeelde aandacht. Nu kan het zijn verhaal vertellen. Soms willen je spieren heel graag iets doen zoals springen, rennen, slaan. Dit kun je zeker doen, maar doe nooit een levend wezen pijn en maak nooit iets stuk wat niet stuk mag. Ik heb zelf een boksbal hangen waarop ik mijn woede en frustraties kan uitleven. De bank of een kussen kunnen ook als boksbal dienen, bijvoorbeeld.

 

Ik ademde recht in de vuurstorm in mijn buik. Ik bleef er met mijn aandacht bij en liet de storm uitrazen. Het vloekte en tierde op bepaalde mensen, op Source, op mijn Gidsen. Ik censureerde niks maar liet het gebeuren zoals het kwam. De storm veranderde en richtte zijn woede op mij. Hoe stom ik wel niet was, wat een mislukkeling, ik kan niks, dat soort dingen. Ook hier bleef ik rustig naar toe ademen met al mijn aandacht en censureerde niks.

Wat een gevoel ook allemaal zegt, censureer het niet. Want censureren is een vorm van onderdrukken. Dus hoe erg je ook op iemand scheldt of hoe slecht je ook over jezelf denkt, laat het gebeuren. Door er naar te luisteren, door het gevoel te voelen, kan het namelijk uit jouw systeem. Wanneer je het gevoel gaat censureren (dat mag ik niet over hem/mijzelf denken, foei!) dan druk je dat stuk gevoel weer weg waardoor het in jouw systeem blijft hangen. Je gevoel uit laten razen, precies zoals het is, geeft opluchting. Je kunt altijd nadat je klaar bent met voelen, liefde sturen naar de personen op wie je gevoel gericht was of liefde geven aan jezelf. Dat vind ik een mooie afsluiting.

 

Maskerende emoties

Onder de woede die op mijzelf gericht was, kwam ineens een ander gevoel tevoorschijn. Intense vermoeidheid, machteloosheid, hopeloosheid en wanhoop verdrongen de woede. Aaaah, dit is niet leuk, dit wil ik niet voelen!... Maar ik bleef er in ademen, ik bleef erbij met mijn aandacht. Ook dit verhaal wil gehoord worden. Dus ik voelde hoe ik geen zin meer had om op Aarde te zijn. Geen zin meer had om de volgende dag weer wakker te worden en me weer een dag door te moeten slepen. Ik voelde hoe krachteloos ik was. Ik ademde er in, ik liet het door mijn lichaam stromen.

 

We hebben allemaal emoties die we onszelf niet toestaan om te voelen (verschilt per persoon welke), deze emoties onderdrukken we. Daar stapelen we soms een andere emotie bovenop, die we onszelf wel toestaan om te voelen. In mijn geval triggerde de gebeurtenis aan het begin van mijn impasse dat wanhopige, machteloze gevoel in mij. Zo wil ik mij niet voelen, dat sta ik mijzelf niet toe. Dus werd ik boos omdat die emoties in mij getriggerd werden. De boosheid maskeerde daarmee de wanhoop. Boosheid en angst zijn twee emoties die vaak gebruikt worden om andere emoties te verbergen. Wanneer je door deze maskerende emoties heen hebt gevoeld, je hebt dus naar hun verhaal geluisterd, dan komt de emotie naar voren die het probeerde te verbergen.

Wat betreft angst als maskerende emotie: in mijn ervaring is de angst altijd erger dan het gevoel dat ze verbergt. Wees dus moedig en ga in je angst zitten, ze zal in kracht afnemen wanneer je naar haar luistert. Soms kan het voelen alsof je bijna dood gaat of flauw gaat vallen. Ik heb zelf vaak genoeg door angsten heen gevoeld waarbij ik me licht in mijn hoofd begon te voelen, ik hoorde niks meer en mijn beeld werd kleiner alsof ik ging flauw vallen. Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan kwam de andere emotie naar voren. En ik ben meermalen zo intens moe geweest dat ik dacht dat ik dood ging. Dat ik nog maar drie druppels levensenergie over had. Maar ik leef nog steeds.

 

Ik bleef een tijdje zo zitten, ogen dicht, rustig ademhalend terwijl het van binnen tekeer ging. Op een gegeven moment werd het rustiger, voelde ik de storm gaan liggen. Het is genoeg voor vandaag maar het is nog niet over, er komt meer. Dat voelde ik duidelijk.

 

Nu ik door de boosheid heen had geprikt, kwamen de onderliggende emoties naar buiten. Dat waren er dit keer veel. Het heeft zeker wel twee maanden geduurd voor ik me weer beter begon te voelen. Al die tijd bleef ik rustig in de emoties ademen, ook tijdens mijn werk of terwijl ik met vrienden af had gesproken. Ik was ook eerlijk tegen hen over hoe ik me voelde, ik ging het niet voor hen weer wegdrukken. Nu het eindelijk eruit kwam, liet ik het eruit stromen ook.

Waarom zou je?

Als je nu denkt, “jeetje waarom zou ik dit doen en me maandenlang rot voelen?” Deze emoties voel je sowieso wel ergens, onbewust. Ze beïnvloeden je gedrag zonder dat je het echt door hebt. Ze zorgen voor bepaalde patronen die je blijft herhalen, zoals bijvoorbeeld die ruzies met je partner die eigenlijk nergens over gaan. Ze zitten in je systeem en als je ze niet opruimt, dan gaan ze in je lichaam zitten en veroorzaken ze allerlei fysieke klachten. Het is niet zo dat de emoties die ik maandenlang voelde op dat moment ontstonden, ze bestonden al veel langer in mijn systeem. En hoe meer ik van deze emoties loslaat, hoe beter ik me voel, gelukkiger, energieker en gezonder.

Iets wat je jarenlang hebt onderdrukt, heb je niet in één uur of enkele dagen opgelost. Het kan soms heel lang duren en daar heb je geduld voor nodig en compassie voor jezelf. Uiteindelijk komt er een einde aan, echt waar. De sessie die ik hierboven beschreef, duurde ongeveer drie uur. Drie uur lang mijn volledige aandacht op mijzelf. Dat voelt warm, rustgevend, vertrouwd. Dat is zelfliefde.

20190605_134729_kleiner

Meer verhalen lezen?

Ben je benieuwd welke emotionele verhalen, tips en andere verrassingen ik nog meer ga delen? Vul dan je naam en e-mailadres hieronder in!
* verplicht veld