Vrede met de duisternis

Tekening vuurspuwende wolf ingezoomd

De afgelopen acht maanden heb ik niks meer geschreven op mijn website of social media. Van de één op de andere dag was ik stil en stopte ik met coaching en workshops geven. Nu ben ik zover om te kunnen delen wat er is gebeurd…

Mijn duistere dieptepunt

Ik kon niet meer. Ik was totaal uitgeput. Van de één op de andere dag wist ik niet meer wat ik wilde, waar ik goed in was, waar ik voor leefde. Ik wilde niemand meer helpen, iedereen kon erin zakken (ik gebruikte iets lelijkere woorden). De passie waarmee ik Fuck the labels had opgericht was weg. Mijn doelen, dromen, idealen, alles was verdwenen. Het kon me allemaal niet meer schelen. Ik zat in een impasse.

Ik was woest. Razend. Op de wereld, op het Universum, op alles en iedereen. Maar het meest op mijzelf. Ik vond het allemaal zo oneerlijk. Ik werkte keihard, deed zo mijn best om een goed mens te zijn, kwam al mijn angsten onder ogen. Maar niks leek te lukken. Met name het geld verdienen om financieel onafhankelijk van mijn ouders te zijn. En mijn fysieke gezondheid leek ook maar niet beter te worden. Ik was woest op mezelf omdat ik mezelf zo’n mislukking vond. Ik voelde me verdrietig, wanhopig, machteloos, uitgevochten, klaar met strijden. Ik gaf het op. Ik wilde niet meer. Er waren avonden dat ik huilend in slaap viel omdat het idee dat ik de volgende ochtend weer wakker zou worden, en het weer zo’n dag zou zijn, gewoon ondraaglijk was. Ik wilde niet meer op deze planeet zijn, in dit lichaam zitten. Ik was in een duistere plek. Ik was niet suïcidaal, ik zou niet eens durven om mijn leven te beëindigen. Maar ik vroeg meerdere malen aan het Universum of ik alsjeblieft mocht stoppen, of ik alsjeblieft naar huis mocht. Het Universum aaide me dan over mijn bolletje en zei: “meisje toch”.

Vrede

Gelukkig wist ik dat ik mijn emoties niet ben. Dat emoties alleen gevoeld willen worden, hun verhaal willen vertellen. Ik vertrouwde erop dat er ergens onder al die ellende iets moois tevoorschijn zal gaan komen. Dus ik liet het gebeuren, ik gaf me er aan over. Op de bodem van mijn duistere dieptepunt ging ik zitten en liet alle emoties door me heen razen. Ik was mijn eigen schouder om op te huilen, troostte mezelf, hield mezelf vast. Op een ochtend toen ik wakker werd en nog steeds op deze planeet bleek te zijn, vroeg ik me af: “wat als dit het nou is? Wat als het leven voor mij gewoon zwaar is en het me gewoon niet gaat lukken om mijn dromen waar te maken? Wat nou als mijn gezondheid nooit gaat worden zoals ik geloof dat het kan zijn? Wat nou als ik altijd een mager inkomen blijf houden en bij mijn ouders moet blijven wonen?”
…………………………
Tja…………
nou ja…….…
Dan kan ik daar maar beter vrede mee hebben…… Dan vertrouw ik erop dat dit de bedoeling is en dat dit mijn karma is ofzo. Op dat moment viel alle stress van mij af. Ik voelde me klote, alle emoties raasden nog steeds door mijn lichaam. Maar tegelijkertijd voelde ik een warme gloed in mijn borst, rond mijn hart. Vrede. Oprechte vrede. Ik ‘moest’ niks meer. Ik hoefde me niet eens meer goed te voelen of gelukkig te zijn. Ik mocht eindelijk, van mijzelf, helemaal zijn zoals ik ben. Miserabel, ongelukkig, bang. Wat een opluchting…

Vuurspuwende wolf
Clear your heart - Marita de Bondt

Awakening process

Dat ik het vechten opgaf, was het beste wat ik kon doen om te helen. Nu ik niet meer probeerde me anders te voelen dan ik deed, liet ik mijn weerstand los en daardoor begon er van alles te stromen. Geen leuke dingen, maar het was wel goed dat het gebeurde. Ik heb het heel zwaar gehad, de eerste twee maanden. Maar omdat ik gestopt was met mijn business, had ik alle tijd om mijzelf de aandacht te geven die ik nodig had. Ik had nergens zin in, dus deed ik niks (op een baantje van 15 uur per week na, om de rekeningen te kunnen betalen). Mijn lichaam had rust nodig, dus ik heb heel veel tijd in bed doorgebracht, of op de bank.

Achteraf gezien was mijn persoonlijke crisis een groot ‘wakker schudden’, wat ze in de spirituele wereld het ‘awakening process’ noemen. Ik werd gewezen op welke manieren ik nog altijd niet liefdevol met mijzelf omging. Waar ik nog altijd mezelf voorbij mijn grenzen duwde. Hoeveel stress ik mezelf oplegde om waar te kunnen maken wat anderen zo hard roepen (“leef je beste leven, live life to the max, maak je dromen waar, werk keihard, yolo, etc”). Ik heb dat allemaal los kunnen laten. Ik heb mijzelf de liefde kunnen geven die ik zo hard nodig had. Ik kan nu oprecht van mijzelf en van mijn lichaam houden. Ik heb heel veel minder stress over externe dingen. Ik hoef de wereld niet meer te redden. Ik hoef niet meer het maximale uit het leven te halen. Ik hoef mijn dromen niet meer waar te maken. Ik hoef zelfs niet meer naar ‘huis’. Er is een enorme last van mijn schouders gevallen.

Verlichting

Het voelt alsof ik de afgelopen acht maanden een aantal jaar ouder en wijzer ben geworden. En daar ben ik heel dankbaar voor. De hele situatie van afgelopen zomer was ‘perfect’ om deze groei door te maken. Psychisch/emotioneel voel ik me heel goed, het leven is een heel stuk Lichter geworden. Emoties komen en gaan en ik laat ze gebeuren. Mijn lichaam is nog altijd aan het herstellen, er doet van alles pijn, mijn hartritme is onregelmatig en ik ben nog steeds veel moe. En daar heb ik vrede mee. Niet dat ik het leuk vind, maar er weerstand tegen bieden maakt het alleen maar erger. Ik leef met de dag, ik heb nog altijd geen toekomstplannen, geen idee wat ik wil doen qua werk of met Fuck the labels. Dus ik wacht rustig af tot ik het wel weer weet. Omdat ik in staat ben vrede te kunnen hebben op mijn dieptepunt weet ik dat ik de tools heb om overal doorheen te komen, wat de toekomst ook moge brengen.

Ondertussen geniet ik onwijs van de kleine dingen in het leven. Van de zon die schijnt, de geur van het bos. Een dagje sauna met een lieve vriendin. Een avond chickflicks kijken met mijn zus. Met mijn neefje en nichtje spelen. Ik ben weer kunst gaan maken:

Schilderij Roze bos

Ik naai mijn eigen kleding. Ik heb alle Marvel Cinematic Universe films gekeken (dat zijn er véél). En ik lig nog het vaakst op mijn bed te slapen of ik lees een boek of kijk een serie waar je ofwel slimmer ofwel dommer van wordt, net waar ik zin in heb. Kortom, ik leef mijn mooiste leven binnen mijn grenzen en alles is goed.

De vrede-tools

Mocht je willen weten welke tools ik gebruik om vrede te kunnen voelen met zelfs de rottigste emoties: vorig jaar heb ik een cursus geschreven over omgaan met hoog sensitiviteit. Deze cursus gaat grotendeels over het leren voelen en loslaten van je eigen emoties. Want om met de gevoelens die je van anderen oppikt om te kunnen gaan, zul je net zo goed met je eigen gevoelens om moeten kunnen gaan. Bij deze cursus zitten een aantal oefeningen om dit voor elkaar te krijgen. En dit zijn de ‘tools’ die ik allemaal heb toegepast om mijn donkere periode door te komen. Om mijn eigen schouder te zijn om op te huilen. Om liefde te kunnen voelen voor mijzelf. Het zijn dus tools om het leven door te komen, niet enkel de hoog sensitieve momenten. Maar marketing vraagt erom om het beestje een naam te geven dus de cursus heet ‘leren omgaan met hoog sensitiviteit’.

Om je gerust te stellen, het zijn geen oefeningen die je elke dag ‘moet’ toepassen om effect te hebben. Nee zeg, dingen moeten geeft veel te veel stress. Je past ze toe wanneer je ze nodig hebt. Zo doe ik het ook. Er is geen enkele oefening die ik dagelijks doe. Maar je mag ze wel dagelijks toepassen, als je dat prettig vindt. Elk mens werkt tenslotte verschillend.

20190605_134729_kleiner

Meer verhalen lezen?

Ben je benieuwd welke emotionele verhalen, tips en andere verrassingen ik nog meer ga delen? Vul dan je naam en e-mailadres hieronder in!
* verplicht veld